İSTER EGLENCELİ BİR ANINI PAYLAŞ İSTERSEN DE DERDİNİ Sana destek olmak için buradayız.

1 - His Dökme Denemeleri - - @aphrodite

Nasıl giriş yapmalıydı? Güzel bir cümle mi kurmak gerek yoksa öylece anlatıversem mi her şeyi? Bilmiyorum. En yakınlarına bile anlatamadığım şeyler hissediyorum. Aman moralleri bozulmasın, üzülmesinler diye içten içe kendimi yiyip bitiriyorum. Pekâlâ, uzatmadan başlamak en iyisi sanırım.

Öncelikle 23 yaşında üniversite 4. sınıf  öğrencisi bir kız olduğumu, canım kadar değer verdiğim ve yaklaşık 4 yıldır beraber olduğum bir sevdiceğim olduğunu söylemeliyim. Tabi bir de dünya tatlısı arkadaşlarım var. Okulum şehir dışında ve eve çok sık gitmiyorum. Evet özlüyorum ama evimizdeki durumlar da biraz karışık. Pek huzur yok diyebilirim galiba.

Bu yıl -sizin de tahmin edebileceğiniz gibi- derslerim çok yoğundu. Haftanın 5 günü okul ve formasyonla geçiyordu. Ayrıca belediyenin verdiği ücretsiz kurslardan da ikisine yazılmıştım. Bu kurslar da toplamda -haftalık- 4 gün sürüyordu. Birisinin öğreticisi sevgilimdi. Bu kadar koşuşturmacanın arasında delicesine mutluydum. Günlerim dolu dolu geçiyordu ve ilk kez bundan o kadar da şikayetçi değildim.

Coronavirüs haberleri yeni yayılmaya başladığı hafta sevgilimle Ankara'ya gezmeye gitmiştik. Bir sürü dükkân gezdik. Seyyar bir tatlıcıdan tatlı ısmarladı bana. Dünyanın güzel hediyesiydi bence :) Lunaparka gittik, birlikte dönmedolaba bindik. Nasıl güzeldi, nasıl da özlüyorum şimdi o anları. Ah birkaç saniye daha baksaymışım o güzel yüzüne.. Şimdi bıraktım geldim onu orada, uzaklarda..

Sonra bir de arkadaşlarımla hiç görüşemeden ayrıldık. Eşyalarımızı bile bırakıp evlerimize geldik. 3 hafta sonra döneceğiz sanıyorduk. Ancak bir iki gün önce öğrendik ki örgün öğretim bu dönem olmayacak. Hepimiz çok üzgünüz. Tabi ki çok daha büyük dertleri olanlar var. Hastalıkla savaşanlar, evine ekmek götüremeyenler, işsiz kalanlar... Bunların yanında nokta değil benim derdim ama üzülüyorum be işte yine de. En azından vedalaşabilmek isterdim. Arkadaşlarımla, çok sevdiğim hocalarımla... Bizim kızlarla planlarımızı gerçekleştirmeden mezun olmak istemezdim. Gezmeler, gülmeler, milyon tane anlamsız fotoğraf, planlar.. Öylece hayal kalıverdi hepsi.

Birdenbire olunca sindiremedim sanırım. Bir şeyler yaparken, eşyalarımı toplarken gördüğüm minicik bir anahtarlık, bir kağıda çizdiğimiz saçma resimlerimiz, hepsi bir düğüm olup kalıyor boğazımda. Niye böylesine can yakıyor bilmem. Böyle üzülmem sanmıştım. Ben sevmem ki kalabalıkları, yıllarca yalnız kalmaya çabaladıktan sonra "Al" dediler, "Al işte, yalnızsın." Ben de kaldıramadım bu yalnızlığı, bu hasreti... 

Hoşçakal sevgili günlük..

 

 

28-03-2020 17:02

Twitterda Paylaş

@badbear

"Hastalıkla savaşanlar, evine ekmek götüremeyenler, işsiz kalanlar..." Doğru, bu yüzden üzülmemelisin, bu günlerinin acısını alacağından eminim, rahat ol sadece sabret :)

28-03-2020 18:57:59


@arthurbishop

Tuhaf günler geçiriyoruz. En azından birçoğumuz... Kimimiz ciddiye almayacak olan biteni kimimiz başlayacak biz neler görmedik ki diye. Sonra? Sonra geçecek işte. Şairlerse dünden bugüne vaaz edecek: "Güzel günler göreceğiz çocuklar, güneşli günler / Motorları maviliklere süreceğiz çocuklar." Işıklı maviliklerde görüşmeliyiz şairinde söylediği gibi sevdiceğim ❤ Sen içini ferah tut bu günlerde geçecek.

28-03-2020 19:47:08


SON YORUMLAR