İSTER EGLENCELİ BİR ANINI PAYLAŞ İSTERSEN DE DERDİNİ Sana destek olmak için buradayız.

Elazığ depremi-3 - @niynoo

Ömer Bey, eşi Emine ve 2 çocuğuyla birlikte çıktık binadan. Arabaya yöneldiler, ben gitmedim. E gelsene dediler. Yok dedim, gelemem. Gelemezdim ki. Ya S gelirse beni almaya? Ya ablamlar gelir de beni bulamazlarsa? Çok korkarlar diye düşündüm. Tüm mahalle dışardaydı. Hava çok soğuktu. Üzerimde atlet+ balıkçı kazak+ gömlek+hırka+şişme mont olmasına rağmen tir tir titriyordum. Emine kucağında küçük kızıyla geldi, koluma girdi. Bu soğukta burda bekleme, bizimle gel arabada kal dedi.

Bindik arabaya, gayet sakinim. Etrafı izliyorum. İnsanlar arabalarına koşuşuyor. Tekrar ablamı arayıp iyi ve Eminelerin yanında olduğumu haber vermek istedim ama şebekeler çökmüş, kimseyi aramayı başaramadım. Emine'nin kardeşinin evine doğru yola çıktık. Çok yakınmış bize. Kızcağız evde 1 yaşında bebeğiyle yalnızmış, eşi yurtdışındaymış. Çok korkmuştur, iyi midir diye yanına gidiyorlar, mecburen ben de tabii. Karı koca aralarında konuşuyordu; adam bu güne kadar hiç böyle korku yaşamamış, kadın çocuklara bişey olursa diye düşünmüş... Telefonumun sesiyle irkildim. Annem arıyordu (Muğla'da yaşıyor). Niynooo, nasılsın bebeğim dedi ve tahmin edeceğiniz üzere bende film koptu. O dakikaya kadar gayet sakindim ama annemin sesini duyunca hıçkırıklara boğuldum. Aaannneeee, çok korktum annee diyerek ağlıyorum. Başka bir söz çıkmıyor ağzımdan. Annem Cnn muhabiri gibi mübarek, anlatıyor. Merkez üssü şuraymış, büyüklüğü şuymuş, derinliği çok azmış, ondan çok sallamış, öyle ki taaa İsrail'den hissedilmiş, ama bir daha olmazmış,sen sakin ol, ağlama, dua et... Ama duyan kim? Kopmuş gidiyorum ben, sakinleşemiyorum. Hıçkıra hıçkıra ağlarken Emine'nin büyük kızı (7 yaşında), dikmiş gözlerini bana, öööyle yüzüme bakıyor. Çocuk zaten korkmuş, ağlama daha fazla korkutma diyorum kendime ama ne fayda...

Bütün bunlar olurken Emine'nin arabayla 5 dakikalık mesafede oturan kardeşinin evine 20 dakikadır gidememiştik. Şehrin en dışında, en sakin mahallesinde oturmamıza rağmen öyle bir trafik oluşmuştu ki, ilerleyemiyorduk. Nihayet kadına ulaşabildik, iyi ve görümcesinde olduğu haberini aldık rahatladık. Bu sefer bizim siteye geri dönmeye çalışıyoruz ki ablamlar gelirse bulabilsinler. Çünkü telefon yok, iletişim kuramıyorsun. Bahçeye geldik, arabanın içinde beklerken eniştem Ömer'i aradı. Çarşı tarafı çok daha berbat, yıkılan evler var, trafik pert 1 saate ancak geliriz dedi. Ben daha çok korkmaya başladım, bir an önce ablama ve yeğenlerime kavuşmak istiyordum...

Sanırım şimdilik bu kadar yeter. Siz sıkıldınız, ben de yeniden yaşamış gibi oldum :( başka zaman devam ederiz.

İyi geceler. Allah'a emanet olun... 

27-03-2020 00:06

Twitterda Paylaş

@badbear

Çok kötü okurken dehşete düşüyor insan, çok şükür hala buradasın ve anlatabiliyorsun... Diyorum ya her hale şükretmemiz gerekir diye. Bir yanda korona korkusu varken böyle bir felaket olmuş olsaydı ne olurdu ilk bunu düşünmeden edemiyorum...

27-03-2020 00:21:43


@handeksknn

Kesinlikle bunun sıkılması olmaz. Her zaman yaz biz severek okuyacağız :)

27-03-2020 00:21:43


@büyükbirader

okurken içim ne kadar kötü oldu seni düşünemiyorum umarım tekrar böyle bi şey yaşamayız

27-03-2020 23:40:45


SON YORUMLAR