İSTER EGLENCELİ BİR ANINI PAYLAŞ İSTERSEN DE DERDİNİ Sana destek olmak için buradayız.

Güncelleme - @misafir

Selam,

Bu platformu çok seviyordum fakat bir süre yazmayı kestim, sonra da şifremi unuttum. Yeni hesap açmaya da üşendim. Sanırım kullanıcılar pek aktif değil fakat platformun ilk günlerinden beri burayı takip ettiğim için, duvarda adım kalsın anlayışıyla hayatımdaki bir kaç küçük değişikliği anlatayım, içimi dökeyim istedim.

Zaten normalde de pek sosyal olmadığımı belirtmiştim daha önceki bir yazımda. Yine de böyle interactionlardan uzak bir kaç ay içinde sürekli karar alıp, uygulamaya çalışıp, vazgeçtiğim fasit bir dögüye girmiş bulunmaktayım. Arkadaşlarımla girdiğim diyaloglar başarısızlıklarımı unutturuyor ya da en azından bunun normal olduğunu hatırlatıyordu. Gerçekten mutluluğumuzu, başarılarımızı, hayatımızı genellikle çevremizdekilerle ölçüyormuşuz. Komşum kadar mutlu değilsem 0, onun kadar veyahut ondan daha mutluysam 1. Eski günlüklerimi, yazılarımı okuyup onlarla karşılaştırmayı denedim kendimi ama bunun faydasız bir çaba olduğu baştan belliydi. Zaten ben o kişiden memnun olmadığım için değişmiş, görüşlerinden ayrılmıştım. Onun hakkımda ne düşündüğünü neden önemseyeyim ki?

Neyse, bu süreçte projelere başladım. Çoğu yarım kaldı, bir kaç tanesini bitirdim sayılır. Arasından memnun olduğum var mı? Sayılmaz. Yine de yaptığımız şeyler bizi oluşturur ve ben de hiçbir şey olmaktansa idare eder bir şey olmayı yeğlerim. Sonra bölümümü değiştirmeye karar verdim. Kendimi o kadar sefil hissediyordum ki, problemin kendi içimde çözülmesi gerektiğini bilmeme rağmen, bunu çözemediğim için çevremi değiştirmeye çabalıyordum. Bölüm değiştirmek büyük bir karardı ve ben de duygusal olarak o kadar güçlü sayılmam; bu yüzden vazgeçtim. Sonra okulumu değiştireyim dedim, başvurular yaptım vs. ama bundan da korktum ve vazgeçtim. Bir kaç fırsat yakaladım, gerçi yakaladım mı emin değilim hala cevap bekliyorum. Bunları değerlendirerek en azından ileride 20'li yaşlarıma baktığımda "En azından denemişim. Hakkımı vermem gerek." diyebilirim diye düşünüyorum.

Son bir haftadır ise hiçbir şey yapmıyorum, ya da en azından değerli şeyler. Resim çiziyorum ve kitap okuyorum. Resim çizerken, eğer yeterince kendinizi eğitmişseniz, düşünceleriniz kayboluveriyor. Sanki eliniz, hatta kaleminiz sizin yerinize karar veriyor gibi hissediyorsunuz. Hayatın, en azından görece kısa süren bu ardışık dakikaların, sizin kontrolünüz dışında geçip gittiğini ve sizin sadece orada şahit olarak bulunduğunuzu hissetmek o kadar rahatlatıcı ki. Bu triplere (evet kelime seçimi... biliyorum) giren başka da canlı yoktur sanıyorum. Bu kadar kaotik bir ortamda her şeye hakim olduğunu düşünüp, kararlarının gerçekten de fark yarattığını düşünürsen olacağı bu; kalemden medet ummak. 

Nasıl bitireceğimi bilmiyorum. Herkesler de normalleşti zaten, bu nedenle okuyan da olmaz sanıyorum.

Görüşürüz.

19-07-2020 20:12

Twitterda Paylaş

@irlandali

Hey, buradayız. Okumaya devam ediyoruz. Evet yeni normal süreç bizimle birlikte. Hayat devam ediyor. Karantinada kalırken yaptığım bazı şeyleri ben de özledim. Mesela arkadaşlarımla sürekli İngilizce konuşuyordum... Oysa şimdi hepimizin acayip yoğunluğu var.

23-07-2020 01:41:46


@seyrangah

Duygularını birebir hissettim desem yalan olmaz sanırım:) Maalesef ben de aynı çıkmazın içindeyim bu aralar. Dün annemler üniversite dördüncü sınıfa geçmiş olan bana dediler ki sen niye diyetisyenlik yazmadın. Çok sinirlendim fakat belli etmedim. Bunu niye buraya yazdım bilmiyorum fakat bu ara içinde bulunduğum bu kısa döngüden küçük bir fikir sayesinde kurtulmaya çalıştığımı fark ettim. Oturdum baya baya neyi sevdiğimi düşündüm ve sonunda buldum yani o amaca tutundum diyelim. Tabi olur olmaz onu ileride göreceğiz fakat en azından denedim demek istiyorum senin gibi...

26-07-2020 02:06:45


SON YORUMLAR