İSTER EGLENCELİ BİR ANINI PAYLAŞ İSTERSEN DE DERDİNİ Sana destek olmak için buradayız.

Hayat - @minnak

İlkokuldasın... Evden ilk kez bu kadar uzun süre ayrısın mahallenin dışındaki insanların varlığından yeni yeni haberdar oluyorsun. Birkaç sene geçiyor ortaokula geçiyorsun. Farklı okullardan gelen öğrenciler var. Kimi uzak kimi yakın mahallelerden gelmiş. Nerede oturduklarını tarif ettiklerinde aa ne kadar uzakta oturuyor diye düşünüyorsun. Liseye geçiyorsun bu kez farklı semtlerden gelen insanlarla dolu etrafın. Her insanın farklı olduğunu gerçekten lisede anlıyorsun. Yavaş yavaş insanları tanımaya başlıyor hatta yeni tanıştıkların hakkında kendi kendine yorum yapıyorsun. Üniversiteye geçiyorsun tamamen liseden farklı bir ortam. Lisedeki katı kurallar yok gibi gözüküyor. Oh ne güzel istediğim gibi gezerim vs diye düşünüyorsun. Farklı şehirlerden hatta ülkelerden öğrenciler geliyor. Her birinde farklı hayat hikayeleri var. Vay be ne hayatlar var diyorsun. Sonra üniversitenin liseden en büyük farkını sana hocaların yaşatıyor. Üniversiteden önce bildiğin hoca tanımı bir anda değişiyor. Tanıdığın hocalar sana karşı merhametli, vicdanlı, bir anne gibi yaklaşan ve yeri geldiğinde arkadaşın gibi olabilen insanlardı. Ama burada öyle değil. Kimse senin neden ders çalışmadığını, bir sorunun olup olmadığını, neden sınavdan düşük aldığını merak etmiyor, sormuyor. Yavaş yavaş insanlardan uzaklaştığını hissediyorsun. Kimse tarafından fark edilmemeye başladığında her şey önemsizleşmeye başlıyor. Ne giydiğinin, saçının düzgün mü dağınık mı olduğunun, uykusuz veya yorgun olduğunun hiçbir önemi yok senin için artık. Olsa da olur olmasa da diyorsun. Belki basit şeyler bu saydıklarım. Ama bunlardan uzaklaştıkça boşlukta buluyorsun kendini. Üstelik çizgi filmlerdeki gibi aşağıya bakana kadar da fark etmiyorsun ne halde olduğunu. Boşlukta koşuyorsun ama ne bir ilerleme ne de bir gerileme var. Her şey boş. Zaman geçiyor ve aşağıya bakıyorsun. Düşecek miyim acaba diye düşünmeye fırsat bulamadan son sürat çakılıyorsun yere. Şanslıysan birisi bulup hastaneye yetiştiriyor veyahut şanssızsan oracıkta can veriyorsun. O yardım eden kişi muhtemelen en yakın arkadaşın veya hayat arkadaşın olarak bir ömür yanında kalıyor. Ya da kimse fark etmiyor ve orada tek başına kalıyorsun. İşte hayat bundan ibaret. Tek amacımız düştüğümüzde çıkar gözetmeden yardım edebilecek o insanları bulmak ve hayatımızdan hiç çıkarmamak...

30-03-2020 03:29

Twitterda Paylaş

@chnkc41

Günlüğünü okurken çocukluğuma gidip geldim. Zaman su gibi geçip gidiyor...

30-03-2020 04:34:02


SON YORUMLAR